ขนมปัง

[๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๗] ทำขนมปังนี่ก็สนุกดีเหมือนกัน

เกิดมาก็ไม่เคยคิดว่าจะทำขนมปังเป็น ซื้อกินเอาง่ายกว่า ใช้เวลาน้อยกว่า และอร่อยกว่ามาก การริจะทำขนมปังนี่เป็นการต่อยอดจากการทำพิซซ่า คิดว่าไหน ๆ พิซซ่าก็ทำพอได้แล้ว นวดแป้งก็เริ่มนวดเป็นแล้ว ก็ขอลองทำขนมปังต่อไปเลยแล้วกัน ขนมปังก้อนแรกที่ทำเป็นขนมปังอิตาเลียน เรียกว่า Foccacia (ฟอก-กาช-ช่า) ได้แรงบันดาลใจจากวิดีโอ Youtube สอนทำอาหารของพล ตัณฑเสถียร

ส่วนผสมของขนมปังนี่ก็ง่ายมากจริง ๆ

  • แป้งอเนกประสงค์ 3 ถ้วย (ฉันแทนด้วยแป้ง Whole Wheat 1/4 ถ้วย และ แป้งอเนกประสงค์อีก 2 ถ้วยกับอีก 3/4 ถ้วย)
  • ยีสต์ (2 1/4 ช้อนชา) ละลายน้ำอุ่นจัด 1/4 ถ้วยที่ผสมด้วยน้ำตาล 1/2 ช้อนชา
  • น้ำ 1 ถ้วยนิด ๆ
  • เกลือ 1  1/2 ช้อนชา

วิธีทำก็ง่าย ๆ

  1. รอให้ยีสต์ฟูฟ่องพองตัว (ใช้เวลาประมาณ 5-10 นาที)
  2. ผสมแป้งกับเกลือ คน ๆ ให้เข้ากัน
  3. เทยีสต์ใส่แป้งที่ผสมไว้
  4. ค่อย ๆ เทน้ำ และใช้ส้อมกวน ๆ คลุก ๆ ให้เป็นก้อน ดูปริมาณน้ำให้พอดี ถ้าแป้งเริ่มเป็นก้อนและไม่ร่วนแล้วก็หยุดใส่น้ำได้
  5. เอาก้อนแป้งมานวด ๆ ประมาณ 20 นาที เพิ่มแป้งแห้ง ๆ ลงไปได้ นวดจนแป้งนุ่มนิ่ม ไม่ติดมือ
  6. เอาผ้าคลุมก้อนแป้งและทิ้งไว้ประมาณ 45 นาที
  7. เอาแป้งออกมานวดอีก และทิ้งไว้ประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่ง
  8. เอาเข้าเตาอบที่อุณหภูมิ 375F เป็นเวลา 40 นาที

ขนมปังที่อเมริกา (และอาจจะหลาย ๆ แห่งในโลก) ชอบใส่น้ำตาลด้วย บอกว่าทำให้อร่อยขึ้น แต่ที่บ้านนี่ ทำอาหารไม่ค่อยใส่น้ำตาล (ฉันซื้อน้ำตาลแพ๊กเล็ก ๆ มา ใช้ได้เป็นปี เพราะแทบไม่ได้ผสมอาหารเลย) การได้ทำขนมปังเอง เลยมั่นใจได้ว่าไม่มีน้ำตาลแน่

ฉันทำขนมปังอย่างน้อย 5 ก้อน ถึงจะลงตัว ทำแต่ละก้อนก็ได้เรียนรู้บทเรียนต่างกันไป ก้อนแรก ๆ ทำออกมาแล้วขมมาก เพราะว่าปล่อยให้แป้งขึ้นนานเกินไป จนยีสต์ทำปฏิกริยากลายเป็นเบียร์ บางก้อนก็กรอบนอก ดิบใน เพราะจำเวลาใส่เตาอบผิด เค้าให้อบที่อุณหภูมิ 375F เป็นเวลา 40 นาที ฉันอบแค่ 20 นาทีก็รีบเอาออก ก็เลยไม่สุกดี

ดูข้อมูลและเคล็ดลับการอบขนมปังได้ที่เว็บนี้ http://www.thefreshloaf.com/lessons/yourfirstloaf และเว็บนี้ http://www.oknation.net/blog/print.php?id=786272

ทั้งหลายทั้งปวงต้องขอบคุณคุณสามีที่สนับสนุนเป็นอย่างดี ขนมปังออกมา กินได้ กินไม่ได้ พี่เอ็นโซช่วยกินให้หมด

อีโบลาบุกคลีฟแลนด์

Ebola[๓๐ ตุลาคม ๒๕๕๗] เชื้อไวรัสอีโบลาข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงฝั่งอเมริกาช่วงนี้ ทำให้เข้าใจเลยว่า การมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความหวาดกลัวเป็นอย่างไร

ฉันไม่เคยคิดว่าอีโบลาจะมาถึงคลีฟแลนด์ เมืองในอเมริกามีเป็นพัน เป็นหมื่นแห่ง นึกไม่ออกว่าอีโบลาจะมาถึงคลีฟแลนด์ได้อย่างไร มาถึงโอไฮโอก็ว่าคงเป็นไปได้ยากแล้ว โอไฮโอก็ยังมีเมืองใหญ่ ๆ อีกมากมาย แต่สุดท้ายคลีฟแลนด์ก็เจอเข้ากับตัวเอง

วันศุกร์ที่ ๑๐ ตุลาคม นางพยาบาลชื่อ แอมเบอร์ วินสัน บินจากเมืองดัลลัสในรัฐเท็กซัสมาเยี่ยมญาติที่เมืองแอครอน ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ คลีฟแลนด์ ช่วงเสาร์อาทิตย์  ข่าวบอกว่ามาช่วยเตรียมงานแต่งงานของญาติ พยาบาลวินสันบินกลับไปดัลลัสวันจันทร์ เช้าวันรุ่งขึ้นซึ่งก็คือวันอังคาร ผลการตรวจก็ออกมาว่า นางพยาบาลวินสันติดเชื้ออีโบลา ที่น่าว่าได้รับระหว่างทีช่วยดูแลคนไข้อีโบลาจากไลบีเรียก่อนหน้านี่ (ปัจจุบันคนไข้คนนั้นเสียชีวิตไปแล้ว)

ทันทีที่ผลการตรวจออกมา สื่อในคลีฟแลนด์ก็กระพือข่าวอย่างครึกโครม โชคดีที่ฉันเคยศึกษาข้อมูลเรื่องอีโบลาสำหรับเขียนบทความในหนังสือฮูแมกกาซีนมาก่อน เลยพอจะมีความรู้บ้างว่า อีโบลานี่ไม่ได้ติดต่อกันง่าย ๆ คนที่จะเป็นพาหะได้ ต้องเป็นคนทีมีอาการเท่านััน และไม่ได้ติดต่อผ่านลมหายใจ

ฉันไม่ได้ตามข่าวที่คลีฟแลนด์มาก เพราะไม่ค่อยได้ดูทีวี อย่างไรก็ตามสื่อก็ดูเหมือนจะเสนอข้อเท็จจริงเหมือนกันว่า เชื้อนี้ติดต่อกันได้อย่างไรและใครจะติดได้บ้าง แต่ในขณะเดียวกันก็กระหน่ำออกข่าวเรื่องนี้เกือบทุกชั่วโมง ซึ่งสำหรับฉันแล้วถือเป็นการสร้างความหวาดกลัวให้ประชาชนได้เป็นอย่างดี สายการบิน Frontiere ต้องออกข่าวยืนยันว่าเครื่องบินที่นางพยาบาลบินมาและบินกลับได้รับการชำระล้างแล้วเป็นอย่างดี ร้านชุดแต่งงานที่แอครอนซึ่งพยาบาลวินสันไปช้อปปิ้งช่วงเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ต้องปิดร้านชั่วคราว ที่ทำการเมือง Warrensville Heights ก็ต้องปิดทำการชั่วคราว เพราะพบว่าพนักงานเป็นญาติกับนางพยาบาลวินสัน โรงเรียนผู้หญิงใกล้ ๆ บ้านฉันก็สั่งห้ามไม่ให้เด็กนักเรียนคนหนึ่งมาโรงเรียน เพราะว่า มีเพื่อนของครอบครัวคนหนึ่งที่มาเยี่ยมช่วงเสาร์อาทิตย์ที่ผ่าน บินมาไฟล์ทเดียวกับนางพยาบาลวินสัน ได้ยินว่ามีอีกหลาย ๆ โรงเรียนที่ปิดชั่วคราว

ฟังกระแสแล้วรู้สึกทั้งเมืองหยุดเคลื่อนไหว หลาย ๆ คนไม่อยากเสี่ยงออกไปอยู่ในที่สาธารณะ (อย่างไรก็ดีวันพฤหัสของอาทิตย์น้น พี่เอ็นโซกับฉันออกไปดูหนัง Gone Girl)

ขนาดคลีฟแลนด์เจอแค่หางแถวเชื้ออีโบลา ยังเป็นได้มากขนาดนี้ นึกไม่ออกว่าอย่างเมืองดัลลัส ที่มีคนติดเชื้อ เขาจะกลัวกันมากขนาดไหน

ที่น่าสนใจคือว่า ขนาดคนที่มีความรู้ดี ๆ ก็ยังรู้สึไม่มั่นใจกับสถานการณ์ NPR ลงข่าวว่า มหาวิทยาลัยในคลีฟแลนด์ที่กำลังจะจัดการสัมมนาเรื่องอีโบลา ส่งจดหมายไปร้องขอให้ผู้เชี่ยวชาญเรื่องอีโบลาคนหนึ่ง ไม่ต้องมาพูดด้วยตนเอง แต่ขอให้พูดทางออนไลน์ผ่าน Skype แทน  เหตุผลเป็นเพราะว่าผู้เชี่ยวชาญคนนี้เพิ่งกลับมาจากแอฟริกาตะวันตก ซึ่งเป็นแหล่งอีโบลา

เรื่องความหวาดกลัวอีโบลานี่ เขียนเท่าไรก็เขียนไม่จบ แม้เรื่องที่คลีฟแลนด์ซาไปแล้ว ตอนนี้กำลังมีประเด็นว่า รัฐบาลมีสิทธิที่จะไปกักกันคนที่เดินทางกลับมาจากพื้นที่เสี่ยงอีโบลา ทัั้ง ๆ ที่เขาได้รับการตรวจแล้วว่าไม่ติดเชื้ออีโบลาแน่ ๆ หรือไม่  เดาใจว่าประชาชนหลาย ๆ คนคงอยากให้กักกันเต็มที่ แต่ตัวคนถูกกักก็เถึยงคอเป็นเอ็นเหมือนกันว่า เขาไม่มีเชื้ออีโบลาแน่ แล้วจะมาจำกัดเสรีภาพเขาทำไม

เรื่องเสรีภาพนี่เรื่องใหญ่ เถียงกันอย่างนี้คงไม่จบง่าย ๆ ท่าทางว่า คงไ้ด้ขึ้นโรงขึ้นศาลกันแน่ ๆ

 

ฉลาก

Pad Thai Noodle Soup

ซุปก๊วยเตี๋ยวผัดไทย!@!##@!&^

[๑๒ ตุลาคม ๒๕๕๗] ไปจ่ายตลาด หันไปเจอข้าวสารใส่ถุงขาย มีฉลากเขียนโฆษณาสรรพคุณว่า “ไร้ไขมัน” (Fat free) และ “ไร้สารกลูเตน” (Gluten free) แล้วทำให้เกิดอาการงง

เรื่องสารกลูเตน นี่พอจะเข้าใจได้บ้างว่าเอาไว้บอกคนที่แพ้สารกลูเตน (ซึ่งพบได้ในอาหารที่ทำจากข้าวสาลีหรือ Wheat หรือพูดง่าย ๆ ว่า ขนมปังเกือบทุกประเภทจะมีสารนี้) เค้าจะได้ซื้อไปกินได้ แต่เรื่อง “ไร้ไขมัน” นี่ เห็นแล้วแอบขำว่า จะต้องบอกด้วยเหรอ ข้าวสารหน้าตาอย่างนี้ จะมีไขมันได้อย่างไร กลัวจะขายของไม่ออกหรืออย่างไร

พวกพ่อค้าแม่ขายเดี๋ยวนี้ก็พยายามจะขายของมากเหลือเกิน อาหารสุขภาพประเภทไร้ไขมัน กำลังเป็นที่นิยมในหมู่คนกินอาหารรักษาสุขภาพ นมก็ต้อง Fat free ชีสก็ต้อง Fat free วิปปิ้งครีม ซุปกระป๋อง แฮมไร้ไขมันหมด เวลาเดินจ่ายกับข้าว เห็นอะไรที่ปิดป้าย Fat free ก็เป็นที่น่าสนใจไปหมด ที่บ้านฉันก็นิยมกินอาหาร Fat free แพงหน่อย แต่น่าจะดีกับสุขภาพในระยะยาว

นอกจากฉลากโฆษณาว่า Fat free แล้ว ฉลากอีกประเภทที่ชอบกันมากคือ Organic อะไร ๆ ที่เป็นออร์แกนิกแล้วรับประกันได้ว่าไม่มีการปนเปื้อนของสารเคมี อาหารพวกนี้แพงกว่าอาหารธรรมดามากอยู่ทีเดียว ยังไม่รวมถึงยี่ห้อทั้งหลายที่ชอบตั้งชื่อว่า Nature อย่างนั้น Nature อย่างนี้กันอย่างเอิกเกริก ทั้ง “Back to Nature” “Nature’s Plus” หรือ “Natural Choice” (อันนี้อาหารสุนัข) ซึ่งไม่รู้ว่า เอาเข้าจริง ๆ แล้ว Nature มากน้อยแค่ไหน แต่เคยอ่านข่าวว่า สินค้าหลาย ๆ ชนิดที่ตั้งชื่อแบรนด์โดยมีคำว่า Nature เอาเข้าจริง ก็มีส่วนประกอบที่เป็น GMO (Genetically Modified Organisms – สิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลงทางพันธุกรรม) อยู่เยอะอยู่เหมือนกัน

ฉลากอีกชนิดที่เป็นที่ชื่นชอบของนักรับประทานเพื่อสุขภาพคือ ฉลากสำหรับอาหารที่ช่วยลดระดับคลอเรสโตรอล เข้าใจว่าเป็นอาหารที่มีส่วนผสมของสารที่ชื่อว่า Plant sterols and stanols ทางการแพทย์อ้างว่ามีสรรพคุณช่วยลดคลอเรสโตรอล (LDL) ได้  ฉลากพวกนี้จะใช้ชื่อหรือรูปภาพที่เกี่ยวกับหัวใจ เช่น Heart Wise หรือ Heart Healthy เป็นต้น

ก่อนจบขอนินทาฝรั่งเพิ่มว่า มีการทำซุปสำเร็จรูปรส ผัดไทย ออกมาขายด้วย แค่เห็นก็ตกใจแล้ว ไม่กล้าซื้อมาลองรับประทาน อยากจะเขียนป้ายติดไว้ที่หิ้งเหลือเกินว่า “ผัดไทยเป็นอาหารประเภทแห้ง ผัดไทยน้ำไม่มี คำว่า ผัด ภาษาไทย แปลว่า ทำให้สุกด้วยกะทะและตะหลิว” เขียนถึงตอนนี้แล้วก็ทำให้พอจะเข้าใจ เวลาที่คนอิตาเลียนออกอาการพะอืดพะอม เมื่อเห็นพิซซ่าฮาวายเอี้ยนใส่สับปะรด ได้ดีทีเดียว

Sukkot

all-of-a-kind-family[๑๒ ตุลาคม ๒๕๕๗]  หนังสือเล่มหนึ่งที่ฉันโปรดปรานมากสมัยเด็ก ๆ คือ หนังสือเรื่อง “ครอบครัวขั้นบันได” แปลโดย “เนื่องน้อย ศรัทธา” จำได้ว่าอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่เคยเบื่อ หนังสือเล่าเรื่องครอบครัวครอบครัวหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ในนิวยอร์ก มีพ่อ แม่ และลูกสาว ๕ คน อายุไล่เลี่ยกัน ตั้งแต่พี่สาวคนโตอายุ ๑๒ ขวบไล่ไปจนถึงน้องคนละเล็ก ๒ ขวบ เนื้อหาของหนังสือสอดแทรกขนบธรรมเนียมประเพณีแปลก ๆ (สำหรับเด็กไทยอย่างฉัน) เช่น พอถึงเทศกาลนี้ ต้องเก็บหม้อไหชามที่ใช้ปกติให้หมด และเอาภาชนะอีกชุดหนึ่งออกมาใช้แทน ห้ามกินขนมปังที่ใส่เชื้อ เป็นต้น (ตอนนั้นอ่าน ก็ยังไม่รู้เรื่องว่า “ใส่เชื้อ” คืออะไร จนโตขึ้นถึงได้บางอ้อว่า หมายถึงใส่ยีสต์ นั่นเอง)

เป็นเรื่องตลกและน่าอายเล็กน้อยคือว่า เพิ่งได้มาค้นพบตอนที่ย้ายมาอยู่คลีฟแลนด์นี่เองว่า  เรื่องทั้งหลายที่ได้อ่านตอนเด็ก ๆ นั้น เป็นเรื่องของคนยิว อันที่จริงในหนังสือก็บอกไว้เหมือนกัน แต่ฉันไม่ได้สนใจ หรือถึงสนใจ ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายิวคือใคร ซึ่งนับเป็นเรื่องแปลก ใครจะไปคิดว่า โตขึ้นมาต้องมาเช่าบ้านคนยิวอยู่

เหตุผลที่เพิ่งมาถึงบางอ้อว่าเป็นเรื่องของคนยิว เพราะเทศกาลหลาย ๆ เทศกาลในหนังสือ ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับสิ่งที่มินนี่พูดถึงเหลือเกิน ทั้งพาสโอเวอร์เอย ยอมคิปปัวเอย ซึ่งหลังจากค้นคว้าหาต้นตออยู่พักหนึ่ง ฉันก็พบว่า หนังสือเรื่อง ครอบครัวขั้นบันได นี่ แปลมาจากหนังสือฝรั่งเรื่อง “All of a Kind Family” ซึ่งเขียนโดยนักเขียนสตรีชาวยิว ชื่อ ซิดนี่ย เทย์เลอร์ เป็นหนังสือได้รับรางวัลหนังสือเด็กดีเด่นด้วย

เขียนมาเสียยาว จะเล่าว่าขณะที่เขียนอยู่นี่ เป็นช่วงเทศกาลที่เขาเรียกกันว่า “Sukkot” หรือ “Succos” โดยคนยิวจะมีประเพณีสร้างเพิงไม้หลังเล็ก ไว้ที่สนามหลังบ้าน ตกเย็นก็จะย้ายเข้าไปรับประทานอาหารในนั้น เพิงนี่เป็นเพิงไม้ ทำง่าย ๆ มีฝากั้นสี่ด้าน ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีหลังคา แต่ใช้ใบไม้มุงไว้อย่างหลวม ๆ ตั้งใจให้เห็นเดือนเห็นตะวัน ข้างในประดับด้วยกระดาษสีตัดเป็นรูปผลไม้บ้าง เป็นสายโซ่ห้อยบ้าง ที่มาของการสร้างเพิงไม้ Sukkot นี่ เพื่อเป็นการรำลึกถึงบรรพบุรุษชาวยิวที่ต้องเร่ร่อนอยู่ในทะเลทรายหลายสิบปี หลังจากที่อพยพออกมาจากอียิปต์ และอาศัยอยู่ในเพิ่งไม้ระหว่างที่เดินทางนั่นเอง

จำได้ว่าในหนังสือ ครอบครัวขั้นบันได เด็ก ๆ ตื่นเต้นกันมากเมื่อถึงหน้าเทศกาลนี้ เพราะเหมือนได้มีบ้านตุ๊กตาน้อย ๆ อยู่หลังบ้าน

ตั้งแต่ช่วงปลายเดือนกันยายนที่ผ่านมา คนยิวมีเทศกาลต่อเนื่องกันมากมาย ตั้ง Rosh Hashana (รอชชาชานา – วันขึ้นปีใหม่) Yom Kimpur  (ยอมคิปปัวร์ – วันสารภาพบาป ถือศีลอด) และมาถึง Sukkot (ซุก-คอท) นี่เอง

(หมายเหตุ: ข่าวจากหนังสือพิมพ์ประจำเมืองลงบทความเกี่ยวกับ Sukkot (Sue-COAT) เพิ่งรู้ว่า ที่ร้านขายเครื่องมือซ่อมบ้านอย่าง Home Depot มีอุปกรณ์สร้าง Sukkot สำเร็จรูปด้วย http://www.cleveland.com/shaker-heights/index.ssf/2014/10/sukkot.html)

Pizza

*** Warning: if you are Italian, you might want to skip this post!!! ***

พิซซ่าทำกินเองที่บ้าน

พิซซ่าทำกินเองที่บ้าน

[๒๕ กันยายน ๒๕๕๗] เด็กอเมริกันนี่ เวลาพ่อแม่เค้าบอกว่า คืนนี้เราจะกินพิซซ่าเป็นอาหารเย็นกัน (It’s a Pizza night!) เด็ก ๆ ส่วนใหญ่จะตื่นเต้นกรี๊ดกร๊าดกันมาก ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ พ่อแม่ก็ยกหู โทรสั่งพิซซ่าที่ร้านให้เอามาส่งให้

สมัยเป็นเด็ก ๆ ฉันก็ชอบกินพิซซ่า หรือจะพูดให้ถูกต้องคือ ชอบกินเฉพาะแป้งพิซซ่า เขี่ยหน้าที่เป็นเนื้อ เป็นผัก ทิ้งหมด โตขึ้นมาได้กินพิซซ่าของดั้งเดิมที่อิตาลี แล้วทำให้ถึงบางอ้อว่าพิซซ่าที่เรากินมาตั้งแต่เด็ก ๆ แบบหนานุ่มนี่ เป็นสไตล์อเมริกัน พิซซ่าอิตาลีส่วนใหญ่จะแป้งบางกรอบ ท้อปปิ้ง หรือ หน้าพิซซ่าก็ไม่ได้ใส่อะไรมากมายเหมือนของคนอเมริกัน อย่างไรก็ดี กินพิซซ่าอิตาเลียนแล้วจุใจ ลืมพิซซ่าหน้าซุปเปอร์สุพรีมที่เคยกินที่พิซซ่าฮัทเมืองไทยไปเลย

พิซซ่าหน้าโปรดประจำบ้านเรา เป็นพิซซ่าหน้าปลาเค็มฝรั่ง หรือแอนโชวี่  (Acciughe) คนอิตาเลียนรู้จักกันในนาม Pizza alla Napoletana ทำง่ายมาก แค่ใส่ซอสมะเขือเทศและปลาเค็มก็เป็นอันเสร็จพิธี

พิซซ่าอีกชนิดที่ฉันติดอกติดใจมาก คือพิซซ่าหน้ามันฝรั่ง (Pizza con le Patate) ยังไม่เคยเห็นขายทั้งในอเมริกาหรือเมืองไทย แต่พบเห็นได้ทั่วไปในอิตาลี วิธีทำก็ง่ายอีกเช่นเดียวกัน แค่ฝานมันฝรั่งบาง ๆ แปะลงหน้าพิซซ่า ราดน้ำมันมะกอกพอเหมาะ และโรยโรสแมรี่ลงไปหน่อยให้หอม ๆ แล้วก็เอาเข้าเตาอบ เป็นอันเสร็จพิธี

อย่างไรก็ตามพิซซ่าอีกชนิดที่ฉันชอบอีกคือ พิซซาหน้าฮาวายเอี้ยน (ใส่แฮม มอซาเรลลาชีสและสับปะรด) เข้าใจว่าเป็นพิซซ่าตำหรับชาวอเมริกัน เพราะไม่เคยเห็นในอิตาลีเลย แถมพอบอกพี่เอ็นโซว่าอยากกิน คุณสามีก็ทำท่าขนพองสยองเกล้า ราวกับมีแมลงสาปมาดิ้นกระแด่ว ๆ เป็นสิบ ๆ ตัว พี่เอ็นโซบอกว่า ถ้าฉันอยากจะกิน ก็กินได้ แต่อย่าให้เห็น เพราะพี่รับไม่ได้ (เดาว่าคงเป็นอารมณ์เอาปลาร้าไปใส่แกงส้ม ทำนองนั้น)

Hawaiian Pizza

Hawaiian Pizza

อย่างไรก็ดี ล่าสุดฉันก็เกิดอาการฮึกเหิม อยากทำแป้งพิซซ่ากินเอง เหตุผลก็คือกินแป้งพิซซ่าแบบแช่แข็งมานานแล้ว ไม่รู้ว่าผสมอะไรอยู่บ้าง มีสารกันบูดมากน้อยแค่ไหน ไม่มีใครรู้ เปิดดูตำราแล้วก็ไม่ยากเท่าไหร่ น่าจะทำได้เอง จำได้ว่าสมัยเด็ก ๆ แม่ก็ทำให้กินบ่อย ๆ ฉันลองทำสองครั้งก็ออกมาได้ผลเป็นที่น่าพอใจ และได้เรียนรู้ด้วยว่า ถ้าเราเอาแป้งพิซซ่าไปแช่ในตู้เย็นค้างคืน (หรือค้างวัน) แป้ง(ที่มียีสต์ผสมอยุ่) ก็จะฟูขึ้นมาอย่างจุใจ พอเอาไปอบแล้วกรอบนอกนุ่มใน อร่อยมาก

ข้อสังเกตที่ได้จากการศึกษาวิธีการทำแป้งพิซซ่าของคนอเมริกาเปรียบเทียบกับคนอิตาเลียนคือ คนอเมริกันเป็นประเภทใช้เครื่องมือทุ่นแรงมาก ผสมแป้งกับยีสต์ก็ต้องใช้เครื่องปั่น ในขณะที่คนอิตาลีใช้มือ ใช้ส้อม กวน ๆ คน ๆ แป๊ปเดียวก็ใช้ได้แล้ว เห็นอย่างนี้แล้ว เลยทำให้นึกได้ว่า บ้านที่โรมแทบไม่มีเครื่องมือทุ่นแรงพรรค์นี้อยู่เลย เวลาซินยอร่าทำพาสต้าสด ก็ใช้มือผสมและนวดแป้ง (แถมยังไม่ได้ต้องใช้ถ้วยตวงวัดปริมาณแป้งอีกต่างหาก)

สุดท้ายฉันเลยได้ทำพิซซ่าฮาวายเอี้ยนกินเองที่บ้าน ตอนนี้ชักติดใจ เดี๋ยวเวลาพี่เอ็นโซไปสอนหนังสือ จะทำกินอีก

เพิ่งสังเกตว่าช่วงนี้ตัวเองเขียนเรื่องของกินบ่อยหน่อย เข้าใจว่าคงเป็นเพราะมีเวลาว่างมากขึ้น ทำโน่นทำนี้ได้อย่างสบายใจ

 

Nutella

[๒๐ กันยายน ๒๕๕๗] วิทยุออกข่าวว่า ต่อไปนี้มีแนวโน้มว่าจะเกิดภาวะขาดแคลน นูเทลลา (Nutella) เพราะฮาเซลนัท ซึ่งเป็นส่วนผสมสำคัญของครีมทาขนมปังรสช๊อกโกแลตนี้ขาดตลาด ปกติฮาเซลนัท (Hazelnut) ปลูกมากในตุรกี แต่ปีนี้อากาศไม่เป็นใจ หนาวนานเกินไป น้ำค้างแข็ง ทำให้ต้นฮาเซลนัทออกลูกออกผลเพียงครึ่งเดียวจากปริมาณที่เคยผลิตได้ในแต่ละปี

คนอเมริกันชอบกินนูเทลล่า เพราะทั้งหวาน ทั้งมัน ในนิวยอร์กมีร้านขายขนม Nutella Bar ขายแต่ขนมปังนานาชนิดทานูเทลล่า ปรากฏว่าได้รับความนิยมมาก  ในเมื่อเป็นของที่คนโปรดปรานกันขนาดนั้น ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าใคร ๆ ก็หันมาปลูกฮาเซลนัทกันใหญ่ แม้แต่ในอเมริกาเอง มหาวิทยาลัยเก่าของฉันคือ Rutgers ก็พยายามจะทำการทดลองปลูกฮาเซลนัทเช่นกัน ข่าวว่าแรก ๆ ก็ไม่ประสบผลสำเร็จเท่าที่ควร เพราะเป็นโรค ทำให้ตายไปหลายต้น จนสุดท้าย ก็หาสายพันธุ์ที่ทนทานกับอากาศและโรคแถว ๆ นิวเจอร์ซีย์ได้

อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว ฮาเซลนัทที่ได้รับการยอมรับว่าคุณภาพดี มักจะเป็นฮาเซลนัทจากยุโรปและตุรกี พี่เอ็นโซเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนบ้านที่โรมมีต้นฮาเซลนัทขึ้นริมรั้วไปหมด ซินยอร่าเก็บใส่ถุงมากินกันในครอบครัวอย่างเอร็ดอร่อย

ที่มาของนูเทลลา ก็คล้าย ๆ กับขนม Pavesini ที่เขียนไว้ครั้งที่แล้ว คือเกิดขึ้นสมัยสงคราม ยุคข้าวยากหมากแพง สมัยนั้น ผงโกโก้หายาก คุณแฟร์ราโร เจ้าของต้นตำหรบนูเทลล่า หัวใสเอาถั่วฮาเซลนัทมาบดผสมเพิ่มเข้าไปแทนผงโกโก้ ปรากฏว่าออกมาอร่อยเด็ด เป็นที่ติดใจทั่วไป

มีคนบอกด้วยว่ารสชาติของนูเทลล่าที่ขายในเมืองอเมริกาไม่อร่อยเท่ากับของอิตาลีดั่งเดิม ของอิตาลีหวานน้อยกว่า เค็มน้อยกว่า และใส่ฮาเซลนัทมากกว่า แต่เท่าที่ฉันเคยกินมาทั้งสองแบบ ก็ไม่รู้สึกว่าแตกต่างกันแม้แต่น้อย

Fette Biscotte

ปิดท้ายด้วยเกร็ดสั้น ๆ เรื่องอาหารเช้าในอิตาลี อาหารเช้าในอิตาลีส่วนใหญ่จะเป็นขนมปัง กับแยมนานาชนิด บางคนก็กินซีเรียลบ้าง พร้อมชาหรือกาแฟ แต่แน่นอนว่าไม่มีเนื้อสัตว์ใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นไส้กรอก แฮม หรืออะไรก็ตาม อย่างไรก็ตาม ขนมปังที่กินกัน ก็ไม่ใช่ขนมปังนิ่มแบบขนมปังฟาร์มเฮาส์บ้านเรา แต่เป็นขนมปังแบบอบกรอบ แผ่นขนาดฝ่ามือเด็กสองขวบ ทำสำเร็จรูป ขายเป็นถุงตามซุปเปอร์มาร์เก็ตทั่วไป ภาษาอิตาเลียนเรียกว่า “Fette biscotte” ยี่ห้อที่เห็นประจำคือของ Milino Bianco

สุดท้ายไม่รู้ว่าต้องไปซื้อนูเทลล่ามาตุนไว้รึเปล่า เพราะยังเห็นวางขายตามปกติ เผลอ ๆ อาจจะเป็นกระแสข่าวเพื่อโปรโมทสินค้าก็ได้

 

ปาเวซีนี่… อร่อย

[๒๓ กันยายน ๒๕๕๗] ไปอิตาลีคราวนี้เจอขนมถูกใจอีกอย่าง เป็นขนมปังกรอบๆ แต่หอมถูกจริตฉันเป็นอย่างมาก รสชาติคล้าย ๆ ขนมไข่อบกรอบที่เคยกินในวัยเด็ก ตอนที่แปะยังถีบรถขายโอเลี้ยงในอาคารสงเคราะห์

Pavesiniคุณสามีเข้าไปค้นในอินเทอร์เน็ตแล้วมาเล่าว่า ปาเวซีนี่ มีวิวัฒนาการมาจากขนมปังกรอบ Lady Finger นี่เอง แต่ช่วงหนึ่งเกิดสงคราม คนทำก็เลยต้องปรับเปลี่ยนให้เข้ากับชวงเวลานั้น ซึ่งแน่นอนว่าข้าวยากหมากแพง ต้องลดแป้ง ลดน้ำตาล ปรากฏว่าออกมาเป็นปาเวซินี่ ขนมปังกรอบบาง ๆ หวานไม่มาก เป็นที่ติดใจคนทั่วไปเป็นอย่างยิ่ง

เสียดายว่าคราวนี้ซื้อมาแค่ห่อเดียว ไปคราวหน้าคงต้องขนกลับมาอีกหลาย ๆ ห่อ จะซื้้อทางอินเทอร์เน็ตก็ได้เหมือนกัน แต่ราคาแพงกว่าซื้อที่อิตาลีมากโขอยู่

Pavesini… Buoni e leggeri con solo 9 calorie per biscotto

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 28 other followers

%d bloggers like this: