เที่ยวอิตาลี: อาหารการกิน

จริงๆแล้ว ไม่เคยคิดว่าเรื่องอาหารการกินจะเป็นปัญหากับการท่องเที่ยวครั้งนี้ เพราะปกติอยู่บ้านเรา ตัวเองก็เป็นคนที่ชอบกินเส้นๆ แป้งๆ อยู่แล้ว มะเขือเทศก็ชอบมาก จำได้ว่าครั้งแรกที่กินพิซซาที่สนามบิน Fiumicino ตอนนั่งรอเนียม ยังตกใจ ตบอกตัวเองแล้วร้องว่า “เกิดมาไม่เคยกิน พิซซาที่ไหนอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย” นึกในใจว่า โธ่เอ๊ย ที่แท้ไอ้พิซซาที่กินมาตลอดชิวิต เป็นของปลอมนี่เอง ของจริงรสชาติมันพรรค์นี้นี่

พอมาเกิดได้กิน ข้าวหุงแบบมิลาน (Risotto)หนหนึ่ง อีกหนหนึ่งกินอะไรซักอย่างที่เป็นพาสต้าแนวๆ ครีมๆ ก็เริ่มถอนใจ เวลากินสปาเก็ตตี้ก็คุ้ยๆ เผื่อว่าจะเจอพริกขี้หนูบ้าง ซักเม็ด สองเม็ด กอปรกับดวงเริ่มตก หลงทางหาโรงแรมไม่เจอติดๆกัน ถึง 3 ครั้ง สุดท้ายก็เลยชวนกันไปกินอาหารจีน ถือเป็นการปลอบจิตอย่างหนึ่ง มื้อแรกที่ได้กินคือ ที่เวนิซ อร่อยมาก คือจริงๆ มันก็คงปกติ แต่ด้วยความที่คิดถึงข้าวสวยมาก ก็เลยรู้สึกว่ามันอร่อยเหลือเกิน เวลาสั่งอาหารจีน ก็ต้องสั่งเป็นภาษาอิตาเลียน พิลึกดี ยังอดอมยิ้มไม่ได้ว่า หน้าเหลืองๆ ด้วยกันแท้ แต่ต้องมาคุยกันเป็นภาษาอิตาเลียน ข้าวสวย เค้าก็เรียกว่า ข้าว(สี)ขาว (Ris Bianca)

อาหารเช้าในโรงแรมจะเป็นแบบยุโรป คือมีแต่ขนมปัง ขนมปัง และขนมปัง ต่างกันที่แยมบ้าง ครีมชีสบ้าง บางทีก็มีโยเกิร์ตด้วย กาแฟ ชา หรือโกโก้ ก็ให้แบบ all you can drink คือมาเป็นโถ จะดื่มเท่าไหร่ก็เทเอาตามสบาย มีผลไม้มาให้นิดหน่อยตามอัธยาศัย เน้นมังสวิรัติ แต่ประเภทไส้กรอก แฮม เบคอน ไม่มี จำได้ว่าเคยอ่านใน review โรงแรมของเว็บไซท์ต่างๆ พวกนักท่องเที่ยวอเมริกัน บ่นเรื่องนี้กันขรมเหมือนกัน

มาอิตาลี ไม่คุยเรื่องไอติมก็คงแปลก เพราะใครๆ ก็บอกว่า ไอติมที่นี่ อร่อยที่สุดในโลก ซึ่งกินๆ แล้วก็อร่อยจริง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันดีกว่าสเวนเซ่นแม้แต่น้อย แต่ร้านไอติมเยอะมาก มีทุกซอย ตอนแรกตั้งใจว่าจะไล่กินวันละโคน โคนละสองรส (ราคาตั้งแต่ 1-2 ยูโร) แต่อากาศชักหนาว ฝนก็ตก บางวันก็เหนื่อย หลงทาง ไม่มีอารมณ์สุนทรีย์ แต่ต้องบันทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์ตรงนี้ว่า ไอติมรส Malaga อร่อยมาก เดาเอาว่าเป็นรสเหล้ารัมนิดๆ

สิ่งที่สวรรค์ประทานให้ในเมืองฟลอเรนซ์คือ สตอเบอร์วิปครีม+ซอสวนิลา รสชาติคล้ายๆ ไทรเฟิ้ล ที่กินที่ Mark&Spencers อันนี้อร่อยมาก เป็นสตอเบอรี่สดๆ เดินผ่านร้านประมาณ 3 รอบถึงได้เข้าไปกิน แล้ววันรุ่งขี้นก็ขอเนียมไปกินอีกรอบ บอกเค้าเลยว่า Due Fragole (เนียมกินด้วย) แพงเหมือนกัน ถ้าคิดเป็นเงินไทย อันละ 5 ยูโร หรือประมาณ 250 บาท

สุดท้าย คนเราก็มีแค่นี้เอง “กิน”แล้วก็เข้า”ห้องน้ำ”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: