สุรากับนารี…ที่อัมพวา

อัมพวา

(จากซ้ายไปขวา) แถวยืน -- พี่หนุ่ย เชอรี่ ฮั้ว แอน อ้อม ตู่ แถวนั่ง -- เนย ทอง พี่ต้อม และ น้องภูมิ ที่มีนามจริงว่า ชัชวาลย์ ณ สวนแก้วพิมใจ จ.สมุทรสงคราม

พยายามจะมานั่งคิดดูว่า กระแสความนิยมของการไปเที่ยวอัมพวามันพร้อมๆ กับหนังเรื่อง “แฟนฉัน” รึเปล่า เพราะเดาใจเอาว่าที่ใครๆฮิตไปอัมพวากันนักกันหนา อาจมีเหตุมาจาก Nostalagia Marketing ประมาณว่าปรารถนาจะย้อนกลับไปสู่ “Good Old Days” เพื่อไปสัมผัสประสบการณ์ความสุขยามวัยเด็กรึเปล่า เสียงนกร้อง เสียงไก่ขัน พระพายเรือมาบิณฑบาต ตลาดน้ำ เหล่านี้คือสิ่งที่คนกรุงเทพฯไม่มี และไม่มีวันหาเจอท่ามกลางตึกสูงใหญ่

อย่างไรก็ดีหลังสงกรานต์ที่ผ่านมา พวกเราก็ตัดสินใจยกโขยงกันไปเที่ยวบ้าน “ลูกผู้ใหญ่อุทัย” ที่สมุทรสงคราม 3 วัน 2 คืน โดยไม่มีจุดประสงค์ใดๆ แอบแฝง นอกจาก กินและนอนและเล่น เท่านั้นเอง ออกเดินทางจากกรุงเทพฯตั้งแต่ หกโมงเย็นของวันศุกร์ที่ 20 เมษายน กลับมาอีกที ก็เกือบหกโมงเย็นของวันอาทิตย์ที่ 22 เมษายน สร้างวีรกรรมกันไว้ทั้งคุ้งคลอง เล่ากันสิบวันสิบคืนก็คงไม่หมด คงต้องเก็บเอาไว้เป็นคลังแห่งความสุข ดึงออกมาสำหรับสร้างรอยยิ้มให้กับตัวเองในวันเซ็งๆ ส่วนตัวแล้วถือเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ เพราะปกติ (ที่ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ในวัยเดียวกัน) ไม่มีครั้งไหนที่ ‘wild’ เท่านี้ เสียงเชอรี่ที่ร้อง “นิมนต์เจ้าค่า…..’ พร้อมก้มลงกราบเพื่อนิมนต์พระที่พายเรือมาบิณฑบาตรตอนหกโมงเช้า

วันนั้น ยังคงดังทั่วคลอง และก้องอยู่ในหูของพี่เสมอ ก็ยังไม่แน่ใจจนบัดนี้ว่า เชอร์เมารึเปล่า ถามแล้ว ก็ตอบอย่างหนักแน่นว่า ไม่มาวววว ไม่มาวววว แต่กริยาในเช้าตรู่วันนั้น ก็ดูยิ่งใหญ่ผิดเชอรี่ไปบ้างเหมือนกัน น้องภูมิแอบมากระซิบทีหลังว่า ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่เค้าเมาหรือไม่เมา เพราะเสียงเค้าดังอย่างนี้ตลอดเวลา

ก๊วนชวนเที่ยวรอบนี้ประกอบด้วยคนมากหน้าหลายตา  หลายเผ่าพันธุ์ ตั้งแต่ ลูกผู้ใหญ่บ้าน คู่สามีภรรยา ข้าวใหม่ปลามัน คุณแม่ยังสาวที่ตุเลงลูกน้อยในครรภ์มาเที่ยว สาวน้อยอินเลิฟที่ส่ง sms ข้ามโลกหาแฟน(เด็ก) หนุ่มได้ตั้งแต่เที่ยงวันจนถึงเที่ยงคืน ไม่นับรวมถึง … อืม คนนั้นที่ไม่รู้ว่าจะเขียนว่าเป็นเพศอะไรดี (ไม่อยากเขียนคำว่ากระเทย อะ ตู่) และน้องสาวคนสวยทั้งหมวยและไทยที่อยู่ตะลุยกินกันได้โดยไม่หลับไม่นอน

แม้ว่ากิจกรรมหลายๆ อย่างจะเป็นอบายมุข แต่เราก็ได้ไปทัศนศึกษาสวนลิ้นจี่กัน ได้ความรู้เกี่ยวกับมารยาทที่ดีในการเที่ยวสวนลิ้นจี่และวิธีเลือกลิ้นจี่ ได้พบรักแรกของพี่ต้อมที่สมุทรสงครามที่ไม่เคยจืดจางแม้เวลาจะผ่านไปนับสิบปี

ตัวพี่เองไปอัมพวาครั้งแรกเมื่อไหร่จำไม่ได้ แต่ที่แน่คือไม่ได้เป็นอำเภอที่แปลกหน้าแปลกตากันเลย สมัยเด็กๆ เคยถูกแม่พี่หอบหิ้วไปดูโขนที่อุทยาน ร.2 เมื่อนานนนนน มาแล้วหลายครั้ง จำได้ว่าครั้งหนึ่งเมารถมาก จนไม่ได้ดูโขน เพราะมัวแต่หลับซบไหล่แม่ แต่ครั้งที่ไม่ลืมเลย คงเป็นสมัยปี 2542 ตอนนั้นยังเป็นเลขาฯ อยู่ที่คอมแพค ไปเที่ยวกัน เกือบ 10 คน เราเรียกทริปนั้นว่า “ทริปผู้ตื่นผู้เบิกบาน” สมัยนั้นอัมพวายังเวอร์จิ้นสุดๆ แต่ทริปจะสนุกยังไง คงต้องไปถามพี่จา หรือ มี่ หรือ พี่นุ้ยดู ไม่สามารถเล่าได้จริงๆ

เที่ยวกันอย่างนี้ก็สนุกดี แล้วไปกันอีกนะ น้องนะ

พี่ทอง — 29 เมษายน 2550

กรุงเทพฯ

This slideshow requires JavaScript.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: