เที่ยวตลาดนัด

ตลาดนัด

ตลาดนัด

[7 กรกฏาคม 2554]  บนถนน Via di Grottarossa จะมีพ่อค้าแม่ค้ามาขายของที่ตลาดนัดทุกๆ วันพุธ ตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึงเที่ยงๆ ตลาดนี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่ เดินไปประมาณ 5 นาทีก็ถึง

ตลาดนัดเมืองโรมก็ไม่ต่างอะไรมากตลาดนัดเมืองไทย ออกร้านกันบนพื้นดินแดงโล่งๆ  ชวนให้คิดถึงงานกาชาดหน้าศาลากลางจังหวัด คือมีของให้เลือกซื้อตั้งแต่เสื้อผ้า รองเท้า ของใช้ในครัว ไปจนถึงผลไม้ ผัก ขนมปัง และเนื้อสัตว์ต่างๆ ที่ติดใจก็คือ พ่อค้าแม่ค้าที่นี่เค้าขนของมาเปิดร้านขายกันเป็นคันรถเลย คือขับรถบรรทุกเล็กๆ มาจอด แล้วก็เปิดตู้ขายของจากบนรถ เวลาซื้อก็จะรู้สึกแปลกๆ ว่าแม่ค้าพ่อค้าอยู่สูงจากเราเหลือเกิน จะหยิบยื่นของอะไรต่อมิอะไรก็ลำบากเล็กน้อยๆ สำหรับคนตัวเล็กอย่างฉัน

ไปเที่ยวตลาดครั้งนี้ ซินยอร่าลิเบราโตเรพาไปเอง ตอนแรกฉันออกจะปอดๆ ว่าจะสื่อสารกับคุณแม่สามีรู้เรื่องได้อย่างไร แต่สุดท้ายก็ไม่ยุ่งยากอย่างที่คาดไว้ ดิกชั่นนารีภาษาอิตาเลียน-ภาษาอังกฤษเล่มเล็กๆ ที่หยิบติดมือไปก็ไม่ได้เปิดใช้เลยเสียด้วยซ้ำ แถมยังได้รู้จักผักผลไม้หน้าตาแปลกๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน อย่างเช่นถั่วฝักยาวหน้าตาแปลก มะเขือเทศต่างๆ นานา ลูกเล็ก ลูกใหญ่ ลูกกลม ลูกเรียว ที่มีชื่อเรียกเฉพาะแต่ละแบบ ไม่ได้เหมารวมเรียกมะเขือเทศทั้งหมด อย่างที่เคยเรียก แล้วก็ลูกมะเดื่อฝรั่ง (Fico) ที่ตื่นเต้นมาก เพราะไม่เคยเห็นมาก่อน

ซินยอร่าพาแวะไปซื้อหมูเค็ม (Proscuitto) อันนี้ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าภาษาไทยมีคำเรียกเฉพาะหรือเปล่า แต่ดูหน้าตาแล้ว ฉันขอเรียกเองว่า หมูเค็ม เพราะเอาหมูมาหมักให้แห้งเป็นปี แล้วก็หั่นออกมาเป็นชิ้นบางๆ กินเปล่าๆ ก็ได้ กินกับแตงไทยก็ดี อันนื้ถือเป็นของโปรด เพราะกินแล้วมัน อร่อยจริงๆ ซินยอร่าชี้ให้ดูว่า แม่ค้ามีโปรชูโต้ขายหลายแบบ มีทั้งแบบที่แล่ด้วยเครื่อง (เนื้อก็จะบางหน่อย) กับแล่ด้วยมือ (เนื้อจะหนาหน่อย) ต่างชนิด ต่างราคากันไป (ส่วนตัวชอบแบบแล่ด้วยเครื่องมากกว่า เนื้อบางดี)

เดินมาอีกพัก ก็เจอร้านขายขนมปัง ที่ตื่นตาตื่นใจคือทุกอย่างที่นี่ขายเป็นกิโลหมด เมืองไทย เขาขายขนมปังเป็นชิ้นๆ มาเจอที่นี่ขายเป็นกิโล ก็แปลกใจ ชวนให้คิดถึงเรื่องสั้นของมนันยาที่เขียนตอนไปจ่ายตลาดในเมืองลำปาง คุณมนันยาเล่าว่าเห็นไส้อั่วน่ากิน ก็ถามแม่ค้าว่าขายยังไง แม่ค้าบอกว่า “เม็ด” ละสิบบาท คนฟังก็นึกว่าขายเป็น (ความยาว) เมตร เลยงง เพราะไม่รู้จะเอาไปทำอะไรมากมายเป็นเมตรๆ ก็เลยเดินจากไป ไม่ได้ซื้อ แต่จริงๆ แม่ขายหมายถึง เม็ด ที่แปลว่า (น้ำหนัก) กรัม หรือ ขีด เสียดายแทนคุณมนันยา เลยอดกินไส้อั่วไป

ขนมปังเมืองนี้ ก็มีหลายแบบ ที่เรียกว่า Pizzetta ไม่ได้หมายถึงพิซซ่าเป็นถาดๆ แบบที่เรากินกันที่เมืองไทย แต่หมายถึง ขนมปังแผ่นแบนๆ หนาๆ นุ่ม เคี้ยวหนุบหนับ เด็กๆ ชอบกินเป็นของว่าง อันนี้จะซื้อเท่าไหร่ ก็บอกคนขายให้ตัดให้ แล้วก็ชั่งเป็นกิโลบอกราคามา พูดแล้วก็นึกถึงเวลาซื้อ Pizza al Taglio คือตัดขายเอา (Taglio แปลว่าแบบตัด) จะเลือกตัดชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ได้ตามใจชอบ เสร็จแล้วคนขายก็เอาไปชั่งน้ำหนัก และขายเราตามนั้น ก็สะดวกไปอีกแบบ

เดินตลาดนัดคราวนี้ ซินยอร่าลิเบราโตเรใจดี ซื้อรองเท้าแตะให้คู่หนึ่ง ซึ่งกว่าจะซื้อได้ ก็เกรงใจท่านอยู่เหมือนกัน เพราะเท้าฉันเล็ก หาไซส์ใส่ในยุโรปลำบากมาก ได้มาคู่หนึ่งที่ใส่ได้พอเลยดีใจกันใหญ่

คนขายของที่เห็นมีทั้งคนอิตาเลียน คนแขก คนแอฟริกัน ทุกคนพูดภาษาอิตาเลียนได้ดี แถมยังมีการหันมาทักทายฉันเป็นภาษาจีนอีกต่างหาก เลยต้องรีบแก้ไปว่า ขอโทษที ฉันพูดภาษาจีนไม่เป็น ฉันมาจากเมืองไทย พ่อค้าก็ยิ้มๆ ไม่ว่าอะไร

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: