สวัสดีปีมะเส็ง

 

[๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๕] ฉันเขียนบล๊อกนี้ 2 ชั่วโมงก่อนจะเข้าปีใหม่ในอเมริกา ในขณะที่คนในทวีปเอเชียและยุโรปฉลองปีใหม่กันเสร็จไปแล้วเป็นครึ่งวัน

วันนี้นั่งคุยกับคุณสามีว่าปี 2555 นี้ ผ่านไปเร็วมาก สงสัยคงจะแก่เสียแล้ว เวลาก็เลยหมุนไปอย่างรวดเร็ว ปีมะโรงที่ผ่านมา มีอะไรเกิดขึ้นในโลกมากมาย สำหรับฉันแล้ว อเมริกาเจอเหตุการณ์หนัก ๆ หลายเรื่อง แต่ก็หวังว่าปีหน้าฟ้าใหม่ คงจะไม่เจออะไรแย่ ๆ อีก ขณะที่เขียนนี้ หลาย ๆ คนก็กำลังรอฟังผลโหวตจากวุฒิสภาสหรัฐเกี่ยวกับข้อตกลงเรื่อง Fiscal Cliff ซึ่งมีกำหนดว่าจะลงคะแนนกันตอนประมาณสี่ทุ่มครึ่ง ใจก็คงเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ว่าปีหน้าจะต้องเสียภาษีมากขึ้นมากน้อยแค่ไหน

เรื่องแย่ ๆ ที่สหรัฐฯ พบพาน ถ้าไม่นับเรื่องพายุเฮอริเคนแซนดี้แล้ว ก็คงหนีไม่หมดเรื่องการยิงสังหารหมู่ 2 ครั้งใหญ่ ทั้งที่เมืองออโรร่า ในรัฐโคโลราโด้ ในเดือนกรกฎาคม และล่าสุดที่โรงเรียนประถมแซนดี้ ฮุก ในเมืองนิวทาวน์ รัฐคอนเนคติกัต คนที่ค้านเรื่องการมีอาวุธปืนในครอบครองก็ต้องลุ้นกันต่อไปว่า เมื่อได้เห็นโลงศพน้อย ๆ ของเด็กประถมหนึ่งทั้ง 20 คนแล้ว นักการเมืองจะยอมหลั่งน้ำตาแก้ไขกฏหมายเรื่องอาวุธปืนหรือไม่ มากน้อยแค่ไหน เรื่องอาวุธปืนเป็นเรื่องใหญ่ มากกว่าเรื่องเกย์ มากกว่าเรื่องการทำแท้ง เพราะรัฐธรรมนูญอเมริกันถือเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานของพลเมืองที่จะสามารถมีอาวุธได้ กฏนี้มีมานับร้อย ๆ ปี คิดแล้ว ไม่ใช่แต่เรื่องรัฐธรรมนูญเท่านั้นที่เป็นอุปสรรคสำคัญ เรื่องใหญ่คือเงินสนับสนุนและผลประโยชน์มหาศาลจากพวกพ่อค้าขายปืนและ National Rifle Association (NRA — ที่ใคร ๆ ก็มองว่าเป็นผู้ร้ายตัวเขื่องในเรื่องนี้) คิดแล้วก็ยังคิดไม่ออกว่าจะแก้ไขอย่างไรได้ หลาย ๆ คนก็บอกว่าไม่ใช่เรื่องปืนอย่างเดียว แต่มีผลมาจากการขาดการรักษาปัญหาสุขภาพจิตของคนอเมริกา และไหนจะปัจจัยเรื่องภาพยนตร์ เรื่องวิดีโอเกมส์ที่มักจะมีความรุนแรงแทรกอยู่เสมอ สรุปง่าย ๆ ก็คือโทษกันไปโทษกันมา

ถึงตอนนี้ก็ต้องป้องกันให้ครูไปเรียนการใช้อาวุธปืน ให้เด็ก ๆ เอาแผ่นกันกระสุนใส่เป้ไปโรงเรียนก่อน ฟังแล้วเหมือนประเทศอยู่ระหว่างสงคราม

คืนวันก่อนขึ้นปีใหม่ ฉันลองทำพายแอปเปิ้ลอีกครั้งหนึ่ง หลังจากที่ทำครั้งแรกในวัน Thanksgiving และก็ได้มีโอกาสทำพายอีก 3 -4 ครั้ง รวมถึงครั้งล่าสุดคือทำ Chicken Pot Pie พายคราวนี้ออกมาหน้าตาดูดี ยังไม่ได้ลองกินว่ารสชาติเป็นอย่างไร แต่ก็มีความหวังว่าจะ “เป็นโล้เป็นพาย” บ้าง บทเรียนจากการทำพายนี้ สอนให้รู้ว่า ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั้น และฉันทะ เป็นสิ่งสำคัญ ตราบใดที่มีความสุขที่จะได้ทำแล้ว สุดท้ายก็ทำได้ดีแน่ ๆ

สวัสดีปีใหม่นะคะ

2 responses to this post.

  1. Coming back to your blog is always awesome!!

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: