ยามหนาวเหน็บ

[๒๙ มีนาคม ๒๕๕๘] ในขณะที่กรุงเทพฯ กำลังผจญกับพายุฝนหลงฤดุ ที่ดูท่าจะตามมาด้วยอุณหภูมิสูงถึงขีดสุด ขนาดที่กรมอุตุฯ ถึงกับออกประกาศเตือนว่าจะร้อนที่สุดในรอบ ๕๕ ปี อากาศที่คลีฟแลนด์ก็กำลังสบาย ๆ ยังหนาวอยู่นิดหน่อย แต่แดดออกจ้า เมื่อเทียบกับอากาศในช่วงเดือนแรกของปีนี้แล้ว นับว่าตอนนี้อากาศดีที่เดียว

ฤดูหนาวที่ผ่านมาของคลีฟแลนด์หนาวเป็นพิเศษ  ฉันยังจำความรู้สึกสมัยเด็ก ๆ ที่ได้เห็นหิมะเป็นครั้งแรก (เข้าใจว่าน่าจะเป็นที่ญี่ปุ่น) ตอนนั้นตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ถึงตอนนี้ความรู้สึกพิเศษเหล่านั้นจางหายไปหมดแล้ว เรามักใช้คำว่า “เล่นหิมะ” แต่สงสัยว่าฉันคงหลีกเลี่ยงจะใช้คำว่า”เล่น”กับหิมะไปอีกนาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการโกยหิมะออกจากถนนเข้าบ้านในช่วงเดือนมกราคมที่ผ่านมา

ประตูเข้าบ้าน

ประตูเข้าบ้าน

ช่วงที่หิมะตกหนัก หนังสือพิมพ์วอชิงตันโพสต์จัดทำวิดีโอให้ความรู้เกี่ยวกับวิธีการโกยหิมะที่ถูกต้อง ดูแล้ว สรุปได้ง่าย ๆ ว่า อย่า”ก้มหลัง”โกยหิมะ ให้ใช้”ย่อเข่า หลังตรง” แทน (ลักษณะเดียวกันกับการยกของหนักให้ถูกวิธี) ซึ่งน่าสนใจมาก ปกติก็โกย ๆ ไปให้เสร็จไม่เคยคิดว่ามันจะมีผลต่อความเจ็บปวดของอวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งของร่ายกาย

ว่าไปแล้วหิมะเป็นแค่จุดเริ่มต้นของความยากลำบากในฤดูหนาวเท่านั้น ที่แย่กว่าหิมะหลายเท่าคือ น้ำแข็ง น้ำแข็งในการ์ตูนเรื่อง Frozen ก็ดูสวย มีมนต์ขลังดี แต่น้ำแข็งในชีวิตจริงทำให้ท่อน้ำแข็ง น้ำในบ้านไม่ไหล และที่ร้ายที่สุดคือ Black ice ซึ่งเป็นน้ำแข็งสีดำ ๆ กลมกลืนไปกับท้องถนน ทำให้ทั้งคนทั้งรถลื่นไถลได้อย่างไม่รู้ตัว

บ่ายวันศุกร์วันหนึ่งในเดือนมกราคม ฉันกลับมาจากที่ทำงาน จะเปิดประตูเข้าบ้าน (ต้องขออธิบายสั้น ๆ ว่า บ้านนี้มีประตู ๒ ชั้น มีประตูนอกหนึ่งบาน และประตูชั้นในที่เป็นไม้ อีกหนึ่งบาน) อยู่ดี ๆ ประตูชั้นนอกดันเปิดไม่ออก ทั้ง ๆ ที่ปกติ แต่กดปุ่มที่มือจับประตู ก็คลายล๊อกให้ประตูเปิดได้แล้ว ฉันตกใจมาก ไม่รู้จะเข้าบ้านอย่างไร เพราะเข้าใจว่าไม่มีคนอยู่ในบ้านเลย อากาศข้างนอกก็หนาวมาก สุดท้ายพบว่ามินนี่ยังอยู่ในบ้าน ยังไม่ได้ออกไปข้างนอกอย่างที่คิดไว้ ถ้าไม่มีมินนี่ออกมาเปิดประตูให้ ก็คงต้องรอ หูเย็น มือเย็น กว่าพี่เอ็นโซจะกลับมาจากที่ทำงาน

สุดท้ายทุกคนก็ค้นพบว่าน้ำแข็งเกาะมือจับประตู ทำให้กดปุ่มคลายล๊อกประตูไม่ได้ พี่เอ็นโซบอกว่า ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรก ก็ให้ไปหาน้ำร้อนมาซักแก้ว ราดลงไปก็หมดเรื่องแล้ว

แต่ละปีผ่านไป ฉันก็ได้เรียนรู้ทักษะการอยู่รอดในฤดูหนาว ปีละนิดปีละหน่อย เห็นได้ชัดว่าหน้าหนาวนี่ ไม่เหมาะกับคนสูงอายุเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เลยพอจะเข้าใจว่าทำไมฝรั่งที่อายุมาก ๆ ถึงได้ย้ายไปอยู่ฟลอริด้ากันมากมาย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: